Sveti Trifun - običaj, verovanja i simbolika praznika

Pravoslavni vernici 14. februara obeležavaju praznik posvećen Svetom Trifunu, ranohrišćanskom mučeniku koji se u srpskoj tradiciji smatra zaštitnikom vinogradara, voćara i svih koji obrađuju zemlju.

Ovaj praznik ima duboko versko značenje, ali i snažnu vezu sa narodnim običajima, početkom radova u vinogradima i simboličnim buđenjem prirode.

Ko je bio Sveti Trifun?

Prema hrišćanskom predanju, Sveti Trifun rođen je u Frigiji, u Maloj Aziji, u siromašnoj i pobožnoj porodici. Još kao dečak čuvao je guske, ali se isticao iskrenom verom i skromnošću.

Crkvena tradicija beleži da je imao dar isceljenja i čudotvorstva. Postao je poznat nakon što je, prema predanju, izlečio ćerku rimskog cara Gordija. Ipak, uprkos tome, ostao je veran jednostavnom životu.

Stradao je u vreme progona hrišćana tokom vladavine cara Dekija, jer nije želeo da se odrekne svoje vere. Njegova postojanost učinila ga je simbolom istrajnosti i duhovne snage.

Zaštitnik vinogradara i poljskih radova

U srpskoj tradiciji Sveti Trifun ima posebno mesto među vinogradarima. Smatra se čuvarem vinove loze, njiva i useva od bolesti, štetočina i nepogoda.

Na dan njegovog praznika vinogradari odlaze u vinograde, orezuju prvi čokot i simbolično ga zalivaju vinom. Taj čin predstavlja molitvu za plodnu godinu i dobru berbu.

Zbog tog običaja u narodu je poznat i kao Orezač ili Zarezan.

Vinova loza u hrišćanstvu – simbol života i obnove

Vinova loza ima posebno mesto u hrišćanskoj simbolici. U Jevanđelju Hristos govori: „Ja sam loza, vi ste mladice“, ističući duhovnu povezanost između Boga i vernika.

Vino, kao plod vinove loze, ima centralno mesto u bogosluženju i Svetoj liturgiji. Zato veza između Svetog Trifuna i vinogradara ima dublje značenje od samog poljoprivrednog rada.

Orezivanje čokota na njegov praznik simbolizuje obnovu, novi početak i nadu u plodnost. U tom smislu, ovaj praznik povezuje rad na zemlji sa duhovnim značenjem rasta i trajanja.

Narodni običaji na Svetog Trifuna

Za ovaj praznik vezuju se brojna verovanja:

• Ako na Svetog Trifuna pada kiša, veruje se da će godina biti rodna.

• Ako je vedro, očekuje se sušna godina.

• Sneg se smatra dobrim znakom i nagoveštajem berićeta.

U pojedinim krajevima Srbije veruje se da upravo 14. februara počinje simbolično buđenje prirode. U Šumadiji se Sveti Trifun obeležava i kao zavetni dan, jer se smatra da štiti sela od grada i poplava.

Sveti Trifun kao krsna slava

Pojedine srpske porodice slave Svetog Trifuna kao krsnu slavu. Tada se seče slavski kolač, pali sveća i izgovara molitva u skladu sa tradicijom vere.

Postoji i poseban molitveni čin za zaštitu useva od štetočina, koji se obavlja uz prisustvo sveštenika, kao simbol brige za zemlju i trud uložen u njen rad.

Sveti Trifun danas predstavlja spoj duhovnog i narodnog nasleđa. Njegov praznik podseća na istrajnost u veri, ali i na važnost rada, plodnosti i očuvanja tradicije.

Za vinogradare, ovaj dan označava početak nove nade – verovanje da će trud biti nagrađen bogatom berbom i dobrim vinom.